Charakterystyczną cechą omawianej tu struktury jest odejście, podobnie jak w strukturze funkcjonalnej, od zasady jedności kierowania. Wyznaczeni w ramach danej funkcji (z pionu organizacyjnego) pracownicy do realizacji danego przedsięwzięcia podlegają dwóm kierownikom:, kierownikowi odpowiedniej funkcji i kierownikowi przedsięwzięcia. Pierwszy z nich kieruje pracownikami z racji formalnych uprawnień w zakresie wyed- rębnionych, podstawowych funkcji w zakładzie pracy, takich jak zaopatrzenie, przygotowanie produkcji, produkcja, zbyt. Drugi ma uprawnienia do kierowania oddelegowanymi pracownikami z uwagi ¡na konieczność koordynacji poczynań w ramach poszczególnych funkcji wyodrębnionych w całości przedsięwzięcia.
W praktyce stasowania struktur macierzowych ujawniły się ich zalety i wady.
Do zalet należy zaliczyć:
- wyraźne określenie złożonych przedsięwzięć i> ról, jakie w nich mają spełniać poszczególne komórki organizacyjne*
- ¡zapewnienie jednolitości koordynacji przez delegowanie uprawnień kierowniczych kierownikom przedsięwzięć;
- wykorzystanie specjalistycznej wiedzy pracowników reprezentujących różne funkcje w organizacji macierzystej;
- stworzenie warunków do zespołowego rozwiązywania problemów przy jednoczesnym ograniczeniu władzy formalnej;
v - wzrost uczestnictwa pracowników z niższych szczebli ¡organizacyjnych przez włączenie ich do zespołów działających w ramach danego przedsięwzięcia;
| |
|